Dag Nicolette,
In september een jaar geleden kwam ik je tegen bij de Dam tot Dam loop. We hebben even staan praten.. Vanaf dat moment ben je geen dag uit mijn gedachten geweest. Overal waar je iets leest of hoort over drugs en voornamelijk Xtc, schiet jij, met al je mooie acties, door mijn hoofd.
Zelfs mijn zoontje van 9, die jullie ook heeft gezien tijdens de Dam tot Dam loop, reageert gelijk als hij iets hoort of ziet over drugs. ‘Kijk mam, dat is van die mevrouw die we gezien hebben’..
Zelfs laatst kwam hij bij me.. ‘mam, die mevrouw, zij verteld over haar dochter, dat zij er niet meer is… waarom nemen mensen dan nog het risico om die drugs te nemen’?
X van nu 10 jaar..
Het enige dat ik kon uitbrengen was.. ‘vasthouden die gedachten X’..
Wat ik je eigenlijk gewoon wil vertellen is..
Ik vind het zó dapper en onwijs goed wat je doet.
Vergeet jezelf niet hè.. je bent een mooi mens.
Auteursarchief: itdezaan
Een “mooie” dag
Uitvaartbegeleiding Patty Duijn
4 augustus 2017
Een ‘mooie’ dag!
Vorige week was ik uitgenodigd bij het begraven van de as van Danielle, dochter van Nicolette Roze Haar overlijden was aanleiding tot het opzetten van Stichting Team Daniëlle . Een initiatief dat zich bezig houdt met het bewust maken van jongeren en (vooral ook!) hun ouders over het gebruik en de mogelijke gevolgen van XTC. Nicolette is een vrouw met een missie, en begrijpelijk!
Het begraven van de as van Danielle was een jaar na haar overlijden. Exact op het tijdstip van haar overlijden daalde haar kist. Het was een mooie, voor hen passende, bijeenkomst die veel emotie opriep. Logisch… rouwen is keihard werken en missen doet hartverscheurend pijn. Dat was duidelijk te zien en te voelen. Er was veel symboliek en ik keek van een afstand toe, een beetje zoekend naar de voor mij juiste plek. Ik hoorde niet bij de intimi (vond ik zelf…) en toch waren die er enkel en alleen.
21 stralend witte en wapperende ballonnen zaten vastgebonden aan haar (wederom) knalroze kist. Een kist die deze keer was gevuld met alle herinneringen die mensen haar wilden meegeven, natuurlijk de urn met haar as, een kist beplakt met prachtige foto’s en ze was omringd door kleurrijke bloemen, een kaars met haar foto erop stond aan bij het hoofdeinde. De zon scheen, een indrukwekkend aanzicht. Nicolette had een schaar in haar hand en 1 voor 1 vroeg ze geliefden een ballon vrij te laten voor Danielle.
Ik werd opgeschrikt uit mijn gedachten bij het horen van mijn naam. Er was één ballon voor mij vrij te laten? De begeleidende woorden van Nicolette klonken “Patty wil jij een ballon vrijlaten?. Want als er iemand is geweest die ons heeft geleerd met de dood te leven…” Enigszins verrast maar vooral ontroerd en geraakt nam ik de schaar in handen en liet heel bewust de ballon gaan. Een bijzonder moment… ook voor mij.
Eerder had ik getwijfeld te komen. Is het gepast daar te zijn? Was mijn rol niet klaar na vorig jaar? Nee, dat was het zeker niet en wat ben ik blij dat ik er was. Want begeleiden bij leven en afscheid is geen werk, het is mijn manier van leven.
(Note: uiteraard met toestemming van Nicolette Roze plaats ik de foto en blog)
De dag dat mijn leven veranderde
De dag dat mijn leven veranderde.
Dit was het eerste stuk dat ik vorig jaar schreef nadat Danielle overleed.
Op veler verzoek plaats ik hem nogmaals.
23 juli 2016
Ik word gebeld dat het niet goed gaat met mijn kind.
Na een 2e telefoontje rijden wij zsm naar het ziekenhuis .
Bij aankomst zijn wij enige uren getuigen van wat later gebruik van xtc bleek te zijn.
Heftige bijwerkingen, zeer hoge koorts en nog wat akelige zaken zorgen ervoor dat 6 verpleegsters en 2 dokters er werkelijk alles aan doen om de temperatuur van 42.7 en de hartslag van 168 naar beneden te krijgen.
3 ventilatoren, ijs, water en wat al niet meer moeten hierbij helpen.
Bloeduitslagen gaven xtc aan, wij ouders kijken elkaar aan, xtc?
Rond 0030 ligt mijn kind op de IC en gaan wij naar huis.
Ik bel om 0200 nog even om te vragen hoe het gaat, naar omstandigheden gaat het redelijk.
1100 in het zh en ook om1430, ze reageerd op vragen, avonds weer bellen. Ze had een paar hapjes ijs gegeten en een slokje thee gedronken.
Wel had ze een neussonde omdat er dan voedingsstoffen naar binnen konden.
Ook veel infussen en enkele medische zaken om te kunnen functioneren, het klonk best goed.
Smorgens sta ik klaar om weer naar het ziekenhuis te gaan, mijn telefoon gaat, ziekenhuis, dokter, het gaat niet goed met uw kind, jullie moeten rekening met het ergste houden.
Ik maak de kinderen wakker en zeg wat er ad hand is. Eerst bel ik mijn kind die al aan het werk was, wek mijn zoon en bel de jongste die in Frankrijk op vakantie is. Zij moet direct terug naar Nederland, maar hoe? Mijn beste vriend rijdt direct naar Frankrijk om haar te halen.
Ik bel in de auto met veel mensen om dingen te tegelen, ondertussen zijn wij zijn ih zh.
Weer gesprekken, procedure wordt uitgelegd, na een ieders afscheid wordt mijn mooie kind in slaap gebracht en wordt ad beademing gelegd.
Een IC ambulance zal haar met een speciaal team naar Leiden brengen.
Wij rijden hier als ouders ook heen.
Hier volgen weer gesprekken en onderzoeken.
Danielle reageerde savonds om 2215 uur 3x op de jongste haar stem, een bijzonder moment.
Moe en totaal in de war gaan wij rond 2315 naar huis.
Hier is mijn vriendin ondertussen, we praten nog wat en om 0200 bel ik naar het zh om te vragen hoe het gaat.
0600 bel ik weer, ze gaan haar nu opereren, deze operatie duurt minimaal 6 uur.
0830 de telefoon gaat, de dokter belt met het nieuws dat de situatie die hij aantrof niet meer verenigbaar met het leven was. Hoge koorts en xtc hebben haar lijf verwoest.
Wij worden verzocht zsm te komen, de behandeling zal dan gestaakt worden, met het overlijden als gevolg.
Wij roepen alle kinderen beneden, vertellen hen dit vreselijke nieuws en laten ze bij mijn vriendin achter.
Nog geen uur later zijn wij in het ziekenhuis, een laatste gesprek met de dokters. Wij krijgen uitleg over wat er plaats had gevonden en wat er zou gaan gebeuren.
We worden weer naar ons kind gebracht.
De beademing deed zijn werk goed, wij gaven elkaar de ruimte om indien gewenst nog even alleen met haar te zijn.
Veel kusjes, knuffels en woorden later gaat om 1130 de 1e knop uit, de andere volgen.
1139 mijn partner zegt, daar gaat ze….hartslag gaat van 130 in stappen van 5 naar beneden.
1140 is 0 bereikt en slaapt mijn rebelse dochter met haar hand in mijn hand in, 21 jaar oud.
Emoties komen nog meer los, wat moeten we nu toch?
Partner belt naar huis, ik informeer vrienden.
We wachten op de speciale schouwarts, het is een niet natuurlijke dood, ander protocol.
Na een dik uur komt er iemand, wij moeten weg.
5 minuten later mogen wij er weer bij. De officier van justitie wordt gebeld, deze moet het lichaam vrijgeven.
Weer een half uur later gebeurt dit. De apparatuur mag nu van haar lijf af.
Wij bellen de uitvaart leidster die ik er graag bij willen hebben, de stap is gezet.
Ik help bij het opfrissen van mijn kind en kam haar geweldige bos haren.
Zonder kind verlaten wij huilend het zh en gaan naar huis.
Hier zijn onze kinderen, vrienden en familie. Er wordt veel gehuild, geknuffeld en gepraat.
Veel tijd hebben wij niet, de uitvaart leidster en wij hebben de 1e afspraak.
Mijn kind komt die avond om 1915 aan in het uitvaartcentrum .
De uitvaartleidster legt stap voor stap uit wat wij zullen zien.
Wij ouders kleden haar zelf aan, de kinderen zullen haar hierna van make up en accessoires voorzien.
Een avond vol nieuwe ervaringen en indrukken verder kom ik savonds laat thuis.
De slaap is nog ver te zoeken, en als ik niet meer kan val ik rond 0215 in slaap.
De volgende dag 1030 afspraak met de uitvaartleidster over welke stappen nu te maken.
De kist wordt uitgezocht de kaart ontwikkeld.
Daarna naar mijn kind om haar zonnebril en sjaal om te doen, ze ziet er zelfs overleden prachtig uit.
Ondertussen zijn wij iedere dag bij ons kind en zien wij de uitvaartleidster om het draaiboek kloppend te maken.
De kinderen proberen wij te laten wennen aan de situatie, we praten er zoveel mogelijk over en laten alles zien.
Vriendin gaat weer naar huis en andere vriendin neemt veel over.
Wij hoeven niet te koken of ons over andere zaken druk te maken. Vrienden en buren koken voor ons, iedere avond eten wij met een groep.
Vrijdag is de kist er voor mijn dochter, ik ben er eerst zelf in gaan liggen om te voelen waar zij in komt, na mijn buik, wieg en bedden was dit een niet verwachte plek om haar neer te leggen.
Ook dit doen wijzelf, wij leggen haar zelf in de kist.
Zondag is de condeolance, het is ontzettend druk, wat een troost! Veel mensen willen een knuffel, ik vind alles goed!
Maandag, de uitvaart…..
1145 naar het uitvaartcentrum , ik ga achter id lijkenwagen zitten, kijk voel en huil.
Na de bloemen id auto’s gedaan te hebben gaan wij met onze dochter naar de ingang.
Wij tillen haar zelf in de auto en ik wil graag bij de chauffeur zitten.
1250 aankomst crematorium, heel veel mensen in een erehaag, de chauffeuse en ik huilen, wat mooi.
Iets na 1300 gaan wij op Beyonce naar binnen, verstand op nul, blik op oneindig.
Wat een mensen, ik durf niet te kijken.
De 1e speach wordt gevolgd door Racoon
dan ga ik. Niet voorbereid en vanuit mijn moederhart spreek ik, zonder enige twijfel. Ik open met de zin, ik ben Nicolette de moeder van Danielle.
Ik weet wat ik de jeugd die aanwezig is wil vertellen.
Onze live zangeres zingt waanzinnig mooi een lied van Marco Borsato, een gedicht volgt en de kinderen volgen. Wauw wat heb ik toch geweldige kinderen, prachtige verhalen hebben zij over hun zus, echt top!
Weer muziek, de familie en mijn vriendin. Muziek volgt en ook de vriendin van mijn dochter doet een verhaal, weer muziek en dan…. de uitvaart is klaar…..
Huh nu al denk ik, de laatste muziekstukken starten en een ieder verlaat de zaal.
Wij blijven met ons allen achter om de kist te sluiten, ook dit doen wij samen.
De kinderen verlaten de ruimte, wij brengen onze dochter zelf naar de oven.
Weer horen wij stap voor stap wat wij te zien krijgen.
Niets engs, de procedure wordt uitgelegd en ik leg mijn zakdoek op de kist. De kist gaat in de oven en dat was het dan.
De uitvaaertleidster brengt ons naar de condeolance, lieve vrienden wachten hier op ons.
Om 1630 gaan wij met ons allen op het leven te proosten.
Savonds aten wij met al onze vrienden en sloten zo deze hectische dagen af.
Thuis hebben de bloemen veel kleur gegeven.
Hebben we ontzettend veel kaarten gehad, inbox berichten en WhatsApp berichten.
Nu vrijdagnacht zit ik op de bank en schrijf mijn verhaal op.
De jongste zei vna nog, mam hoe moet dat nou zonder Daan?
We moeten verder, zullen situaties een plek moeten geven. We huilen, lachen en doen ons best.
Hier probeer ik een manier in te vinden hoe hier mee om te gaan.
Dit alles is nu bijna 1 jaar geleden
Een jaar waarin wij als gezin overleefde, waar wij diepe dalen hebben gezien en gevoeld.
Ik heb Stichting Team Daniëlle opgericht, ontwierp Kusje van Daan, kreeg een website. Ik gaf interviews, deed tv en ben presentaties op scholen gaan geven.
Kortom, een verschrikkelijk jaar. Een jaar waar ik het liefste verloor wat ik bezat, mijn kind.
Wel heb ik lieve mensen mogen ontmoeten, mooie projecten op mogen zetten en uitvoeren.
Ik heb gemerkt wie mijn vrienden zijn en hoe waardevol mijn gezin en familie zijn.
Nicolette
Gebroken rouw deel 2
Al eerder schreef ik gebroken rouw.
Twee gezinnen die totaal verschillende blikken op het leven ėn Danielle hadden.
Alle spullen van Danielle lagen bij haar vader, daar was haar slaapkamer. Gevolg was nadat zij overleed wij letterlijk met lege handen stonden
Wij hadden wel een aantal spullen, maar haar sieraden, make up etc lag niet bij mij. Ilse had de badjas waarin zij naar het ziekenhuis werd vervoerd direct na haar dood gekregen. Ik een foto en oh zo.n waardevolle test 
❤ Maaike een horloge, Wessel vnl foto.s. De ring gaf ik zoals beloofd aan Kelly.
Nu rouwen beide gezinnen op totaal eigen wijze, probeert een ieder de ander te respecteren.
Zoals vele onder ons gescheiden zijn, bedenk jezelf eens dat jullie dit nog samen moeten doen. Met totaal andere kijk op leven en misschien de dood?
Na de uitvaart die voor beide naar wederzijds respect verliep scheiden onze wegen. Soms kwamen wij elkaar tegen, maar elkaar opzoeken, nee dat doen wij niet.
Vanavond ontvang ik een apje, ben je thuis? Dat was ik niet, Ilse wel, er waren spullen van Danielle die hij wilde brengen. Ilse heeft de tassen aangenomen en heeft alles waar zij bijna 11 maanden op heeft moeten wachten op de tafel gelegd.
De oorbellen van haar zus
De kettingen van haar zus
De shirtjes van haar zus
De broeken van haar zus
Hevig geëmotioneerd hebben wij elkaar zojuist aan de telefoon.
Mam weet je wat er ook bij zat, zegt Ilse snikkend…..een wimperhaartje en alles ruikt naar Danielle. Samen huilen wij aan de telefoon vertel ik haar dat we vanavond met Wessel en Maaike de spullen uitzoeken.
Gebroken rouw…..respecteren en waarderen, zo moeilijk met ieder zijn eigen verdriet. Toch ben ik er trots op, dat het lukt om dit stuk te doen. Je eigen verdriet en misschien je eigen trots ondergeschikt maken is niet makkelijk. Toch is dit gelukt en zullen broer en zussen een stukje zus bij zich kunnen dragen.
Ikzelf heb even een flink potje gehuild, mijn ex een bedankje gestuurd en rij nu terug naar Nederland.
Zodirect mijn kinderen in mijn armen sluiten is waar ik nu behoefte aan heb.
Nicolette
Leraar
Leraar……
Bij mijn presentaties zijn altijd docenten aanwezig.
Mannen en vrouwen die met passie hun beroep uitoefenen.
Gisteren na de 1e presentatie spreek ik met u. U vertelde mij dat 3 familieleden waaronder uw broer aan drugs waren overleden. Ik benoem dat dat niet misselijk is.
Het uur erna ontmoet ik u.
U wil mij iets zeggen, maar dat lukt niet omdat u moet huilen. Ik geef u een pepermuntje en wacht tot u rustig bent.
Uw zoon had ketamine gebruikt en dat ging heel fout…..u moest in het ziekenhuis komen, waar uw zoon gelukkig weer opknapte.
Ook u was er, u vertelde over uw zoons en de teleurstelling die zij u brachten. Teleurstellingen die drugs gerelateerd waren.
U sprak ik 2 maanden geleden. Een leerlinge van u at paddo,s en voor uw ogen sprong zij van de flat af.
Leraar, een mooi beroep, maar zoals u vanmiddag zei; ” dit jaar zit het mij tot hier!”
Weet dat ik het erg waardeer en respecteer dat u onze kinderen onderwijs wil geven.
Tot gauw!
Nicolette (team Danielle).
Hilda
Voor de tweede keer werd in onze wijk een avondvierdaagse gehouden, opgezet door het wijkplatform , met als doel bewustwording van de (eigen) gezondheid . Een mooie gelegenheid om iets aan mijn gezondheid te doen, aangezien ik door mijn werk nogal veel ‘zit’. Dit keer wilde ik echter niet zomaar lopen en bedacht hierbij tevens de Stichting Team Danielle onder de aandacht te brengen en tevens geld in te zamelen door sponsors te zoeken voor de ‘gelopen’ kilometers! Ik werd daarbij ondersteund door mijn schoonzusje en haar dochter in Rolstoel. Helaas hebben 2 andere deelnemers op t laatste moment moeten afhaken ivm werkzaamheden . Dat heeft de pret niet mogen drukken. Wij hebben met ons drietjes iedere avond vijf kilometer gelopen en uiteindelijk deze vierdaagse met een mooi resultaat van €50,00 en met een heus ‘blarenbal’ mogen afsluiten . Dit bedrag heb ik namens mijn bedrijf IBeD ( individuele begeleiding en dagbesteding) verdubbeld en heeft Nicolette inmiddels mogen ontvangen. Ik hoop dat wij hiermee een ‘ruggensteuntje’ hebben kunnen leveren zodat Nicolette haar werk door haar stichting kan blijven voortzetten !! Want het zal je kind maar zijn, die dit overkomt. En voorkomen is beter dan …toch? Ik wens iedere betrokkene en/of werkzaam bij deze stichting ontzettend veel succes voor de toekomst. Dat jullie maar heel veel uitnodigingen mogen ontvangen om te komen spreken waardoor jullie doel bereikt mag worden!! En voor Nicolette heb ik diep, zeer diep respect hoe zij met dit ontzettend grote verdriet , dat een mens nooit hoopt mee te hoeven maken, omgaat, verwerkt( als je t zo kunt noemen) en omgezet heeft in een ontzettend mooi initiatief. Nogmaals heel veel succes aan allen, met name aan Nicolette, de mamma van Danielle ❤️
Viva
Vandaag in de Viva nummer 24 het verhaal over Danielle maar dan uit de mond van Tamara.
Daar zit je dan…..
Drie presentaties vandaag op het Technisch en Maritiem college. Drie totaal verschillende groepen op alle fronten.
Daar zie ik jou zitten, tikkie bijdehand tegen mij, in uitspraken en blik. Dan start ik de presentatie en zie ik jouw houding veranderen. Als ik klaar ben zie ik je draaien en kijken, kom je via een omweg nog even naar mij toe. We praten wat en je gaat weer weg
10 minuten later ben je er weer,nu met iemand bij je. Je vraagt of wij even kunnen praten, natuurlijk kan dat……
Jouw zus had xtc geslikt, het was heel fout gegaan, zij raakte ook oververhit en haar lever was er ook mee gestopt….zij kreeg ook een levertransplantatie……En die was gelukt! Nu met medicijnen ging het goed met jouw zus, ze had zelfs een baan.
Ik ben erg onder de indruk van dit verhaal, het raakt mij erg
Ik geef een armbandje mee die jij aan je zus zou geven.
We praten nog over jouw opleiding en over jouw hobby’s. Jij bent ergens heel goed in, daar krijg ik foto’s van te zien.
Ook vertel je mij dat je blowt, om af en toe je problemen te vergeten.
Hier praten we samen nog over, 20 minuten later gaat de bel, zeg jij doei en ga ik mijn volgende presentatie in.
Lief lief kind, dank je wel voor het vertrouwen dat jij in mij had om dit te durven te vertellen.
Veel liefs Nicolette
ANBI
Zeer mooi nieuws!!
Ik heb een ANBI status gekregen!!!
Met het engelengeduld van Tien Heuvel is er een geweldig plan uitgeschreven.
Ik ben zeer trots!!!!
Wil jij ook helpen om het Kusje van Daan langs de wegen te krijgen?
Je kan nu dus met je bedrijf doneren en dit bij je belasting opvoeren.
Misschien nog goed om te weten dat als mensen voor 5 jaar doneren en dit vastleggen is de jaarlijkse donatie volledig aftrekbaar. Als mensen eenmalig doneren geldt nog een drempel van 1 procent van het inkomen.
Wil je gewoon doneren, dat kan natuurlijk ook, alle beetjes helpen!
X Nicolette
Hier maak ik mij hard voor…….
Nicolette Roze heeft een link gedeeld.
Dit is waar ik mij hard voor heb gemaakt!
Lees het artikel eens, hiervoor ben ik bij de staatssecretaris geweest.
Hier heb ik vorige week over gemaild naar het trimbos.
Nu staat er dat er meer doden zijn, er (nog) geen landelijk registratie systeem is van overleden mensen.
Ook zie ik de xtc gerelateerde overleden mensen in het artikel.
Mensen denken dat ik een hetze tegen drugs heb. Dit is niet het geval, ik wil dat mensen weten wat ze gebruiken
Ook wil ik dat ze weten wat testen is.
Verder veroordeel ik mensen die gebruiken niet, vind ikzelf drugs gebruik iets waar mijn behoefte niet ligt.
(Nee, ook geen drank en of sigaretten).
De mate van vergiftiging die xtc-gebruikers opliepen door de drug, is de afgelopen jaren verergerd. De vergiftigingen kunnen leiden tot onder meer een coma en hartproblemen.
NU.NL
www.kantoor10.nl
Het eerste boekjaar van Stichting Team Daniëlle is afgelopen. Alles op een rijtje gezet (digitaal) en de stukken gearchiveerd voor degene die de jaarrekening gaat maken.
Nu we een ANBI status hebben, zijn we sowieso verplicht om de financiën te verantwoorden Bijkomend voordeel is dat we inzicht krijgen in wat het resultaat is geweest van de verschillende acties en evenementen.
#voldaan #kijkjeindekeuken
Missen
Hoe voelt missen?
Missen voelt zo……
Ik huil en huil en huil en kan soms niet meer stoppen…….
Klik maar op de link en luister.
Zeeland
Zeeland, vanavond op terras.
Meerdere koppels zitten hier, jij doet de bestellingen.
Een ander koppel zegt iets over pillen, ik zwijg eerst nog. Jij doet mee aan dit gesprek en verteld op terras jouw ervaringen met pilletjes. De gesprekken zijn luid en goed te verstaan. Ik hoor slikken, testen, en nog wat kreten.
Dan besluit ik toch wat te zeggen en vraag of ze een mobieltje hebben en op www.teamdanielle.nl willen lezen.
Er wordt naar mij gekeken, telefoons worden gepakt.
Jij doet eerst nog wat “grappig” maar daarna lees je en schrik je en huilt.
Oh nee, oh jee …….. Jij komt bij onze tafel praten, blijft sorry zeggen.
Ik zeg “geeft niet” we praten over naïef gedrag. Je gaat weer verder met werken en komt ons een kopje thee van jou aanbieden.
Met de mensen met wie jij sprak praat ik nog even.
Bewustwording, zomaar op een terras in Burg Haamstede.
Jij zegt dat jij zeker weten gaat lezen.
Wees voorzichtig x Nicolette
7 juli 2017
Lieve Daan,
Lekker typische avond om naar je toe te schrijven. Mama een weekend weg met Sylvia, Maaike lekker boven op haar laptop, Wessel met vrienden, ik lekker op de bank muziekje luisteren en papa, papa is naar de wildeman, de vrijdag avondjes behouden die jullie samen hadden moeten meemaken.
Ik heb muziek aan en plotseling komt er een liedje van jou voorbij, ’treur niet’ van diggie Dex. Maar de dingen die hij zegt ’treur niet om mij’ hoe zou ik niet om jou kunnen treuren? Ik treur de hele dag door. Over een week ben ik jarig, we hadden het vorig jaar zo gezellig! Helium, foto’s schieten, en zo als gewoonlijk heel veel lachen samen.
Nu ruim 11 maanden verder, merk ik aan mezelf dat ik volwassenen ben geworden dan hoe ik een jaar geleden was. Natuurlijk is dat logisch ik bedoel ik groei ook, ik word ook weizer en ik word ook ouder. Maar toch is het gek, ik had nu al zo veel dingen meer mogen doen met je. Ik had het zo graag gewild. Het is bijna 1 juli en dan heb ik je al 11 fucking langen, stomme, moeilijke, maanden niet gezien? Wat een hel is het.
Dat alle nabestaanden van jou in een hel zitten is een feit, ik hoop zo dat waar je ook mag zijn je het goed heb. Ik hoop dat je alles kan doen en laten wat je hier niet kon. Ik hoop dat je net zo veel aan mij denkt als ik aan jou.
Ik wil niet erover denken dat je al zo lang bij ons weg bent, maar het beseffen komt steeds weer terug. Hoeveel steun mensen me ook bieden, hoeveel aandacht mensen me ook maar geven, hoeveel liefde mensen me geven. Ik had het veel liever allemaal van jou gehad.
Lieve Daan, me wereld staat op ze kop en me hoofd slaat op hol als k dingen besef. Zus, ik mis je meer dan ooit! Ooit hoop ik je alle leuke dingen te mogen vertellen, en hoop k dat we samen weer lol mogen maken. Je was het beste voor me, ik hou van jou.
If you had been here it would have been a lot better, I have to accept it. How hard I find it. You pulled all the energy out of my body and you were what I needed and have in these times.
Ontelbaar veel kusjes van mij 
❣️
💥
💋.
Presentatie
Vandaag 07:15 uur staat Tom al fris en fruitig voor de deur om mij op te halen.
Heerhugowaard, drie klassen wachten op mij voor een presentatie.
08;30 uur komt de eerste klas binnen, jonge kinderen leeftijd 12,13 jaar. Goede vragen en met een perfecte leshouding nemen wij 1.5 uur later afscheid.
Van iedereen krijg ik een handdruk en de volgende groep komt alweer binnen.
Ook nu goede vragen en 1.5 uur later wederom de ene klas eruit en de andere erin.
Lieve kinderen van vandaag, jullie hebben het super goed gedaan, ik ben trots op jullie!
Carla Roselaar jij bedankt dat ik mocht komen.
#Breijder jeugdzorg Margriet Katoen fijn dat je kwam.
# leger des heils, jullie ook bedankt, fijn dat jullie aanschoven.
Iedereen met oortjes van Stichting Team Daniëlle naar huis.
Kusje van Daan heeft weer mooie nieuwe kusjes, daar hebben jullie goed je best op gedaan!
Wees voorzichtig!
Liefs Nicolette
#Huigens college Heerhugowaard.
Nicolette
Nicolette,
Gisteren voorlopig de laatste presentatie van dit schoolseizoen gehad. Volgens mij nummertje 60.
Alle presentaties ben ik erbij geweest, honderden kilometers in de auto. Meestal heel vroeg op weg, jij nog de laatste mailtjes behandelen zowel privé alsmede op je werktelefoon. Op de terugweg spraken we de presentaties nog even door, daarna ging je vaak de binnenkant van je oogleden bekijken.
Op alle scholen werden we allerhartelijkst begroet dan op weg naar het lokaal, de PowerPoint installeren en wachten op wat komen ging. Daar kwamen ze binnen, telefoon in de hand, oortjes in. Luidruchtig en vaak niet wetend wat hun te wachten stond. De druktemakers gingen gelijk achterin zitten, de meer bedeesde voorin. Wij wisselen een blik van verstandhouding, na een groot aantal presentaties weten we wel dat het goed gaat komen.
Moet ik jullie introduceren vragen de docenten geregeld, nee hoor antwoord jij dan, ik neem de klas hierbij van je over. Ik glimlach dan altijd even want ik weet wat er komen gaat.
Goedemorgen, ik heb een slechte mededeling en een goede mededeling. De telefoons gaan weg, wil ze niet horen en zien en de oortjes gaan uit. Sommigen kijken zeer verongelijkt. Zo de toon is gezet. Wat is dan de goede mededeling, durven sommige te vragen. Nou dat ik er ben zeg jij.
Nadat het eerste liedje is gehoord, begint de presentatie. Als leidraad gebruik je de Power point. Doodse stilte valt, naarmate de presentatie vordert kan je een speld horen vallen. Af en toe zie ik gezichten wegkijken en huilende kinderen. Ook docenten en volwassen toehoorders kunnen het vaak niet droog houden. De interactie die vaak volgt met zo’n groep kinderen doet jouw presentatie soms gelijk veranderen. Ik zit vaak met gekromde tenen te luisteren en bij de laatste presentatie wilde ik bijna inbreken, maar hield gelukkig mijn mond. Zoals altijd komt alles op z’n pootjes terecht en waarom? Omdat jij de taal van de kinderen spreekt.
Hoe vaak is het niet voorgekomen dat kinderen blijven hangen, nog meer vragen stellen of mededelen wat er in hun nabije omgeving voorkomt. Hoe vaak staan de docenten met open mond, omdat de kinderen na afloop van de presentatie ons een hand komen geven. Dat doen ze anders nooit zegt de docent. Wat mij opgevallen is van deze presentaties is dat waar het ene kind van 15 zich nog bedeesd afvraagt of het wel speelt in hun leeftijdscategorie , de andere in dezelfde klas door de wol geverfd en het klappen van de zweep kent. Zelfde leeftijd zelfde groep.
Wat de aanleiding van het geven van deze presentaties is geweest weten we allemaal, Wat we tot nu toe in een half jaar hebben bereikt mag jij trots op zijn. Ik ben in ieder geval vereerd dat ik hierbij mag zijn. Nu toch even de rust pakken die je nodig hebt, maar iedereen weet dat rust voor jou een relatief begrip is. toch adviseer ik je pak het even.
Interview door Layla
Bewustwording’ is mijn kreet; niks meer niks minder
Nicolette Koopen is moeder van de in juli 2016 overleden Danielle. Danielle overleed aan de gevolgen van XTC. Met haar stichting Team Danielle geeft ze presentaties door heel Nederland. “Ik weet nog wel dat toen zij haar ogen sloot, dat ik toen al dacht: dat moet ik anderen besparen. Dit moet anders kunnen.”
Op een zonnige dag gaan we zitten op een terrasje in Haarlem. Nicolette: kort donker haar, vlotte uitstraling en witte sneakers is zoals altijd bij interviews vergezeld door Tom. Danielle overleed aan oververhitting, met een lichaamstemperatuur van 42,7 graden en een zwaar verhoogde hartslag.
“Toen ik hoorde dat zoveel mensen XTC gebruiken dacht ik: dat kan bijna niet waar zijn! Zoveel mensen bleken XTC te gebruiken dat het ook een ‘soort van normaal’ is”. Een wereldverbeteraar is niet wat Nicolette wil zijn. Dat het anders kon, daar was ze van overtuigd.
Na de dood van Danielle begon Nicolette ‘Team Danielle’ waarmee ze presentaties geeft over XTC op scholen door heel Nederland. “Tijdens de presentaties kijk ik ook altijd even de klas rond en pik ik meteen de kinderen eruit die gebruiken. Die durven me niet aan te kijken”.
Bewustwording
‘Bewustwording’ is mijn kreet; niks meer niks minder. Geen wijzende vinger, daar doe ik niet aan. Ik waardeer iedereen, ik respecteer iedereen. En als je wil slikken dan zeg ik altijd: dan moet je slikken. Maar mijn volgende vraag is dan wel altijd: weet je ook wat je slikt?”
Het onderwerp ‘drugs’ was binnen het gezin van Nicolette altijd bespreekbaar. Ondanks dat heeft dochter Danielle altijd gezegd dat zij dat niet deed. “Ik heb helemaal geen idee waarom ze zei dat ze geen drugs gebruikte. Het was ook niet in de verwijtende sfeer dat we het daarover hadden, we zijn heel open binnen het gezin. Maar ja, het bleek dus anders te zitten”.
Naast presentaties schrijft Nicolette ook stukken die ze plaatst op de website van Team Danielle. Deze stukken zijn voor ouders een aanknopingspunt om met hun kinderen over drugs te praten. Wat Nicolette ouders altijd meegeeft is: “Praat erover! Het is verschrikkelijk moeilijk wat ik nu zeg, maar probeer je kind niet te verwijten”.
Laat jezelf informeren
Een andere tip van Nicolette is: ‘weet waar je over praat, laat jezelf informeren’.
Om zichzelf goed te laten informeren over XTC is Nicolette onder anderen in laboratoria geweest om het maakproces van dichtbij te bekijken.
“Als je weet waar je over praat, kan je daar met je kinderen over praten”. Nicolette benadrukt nog even dat het niet zo is dat kinderen tegenover een goed geïnformeerde ouder niet gaan gebruiken, maar dat het voor een opening zorgt over het gespreksonderwerp. “Het zorgt er in ieder geval wel voor dat kinderen tegen hun ouders zeggen: “Hé mam, dat heb ik ook weleens gedaan, of: oh mam, dat doe ik ook”.
Hoe weet je als ouder dat je kind drugs gebruikt?
“Ik had niet verwacht dat mijn kind drugs gebruikte. Maar nu ik het terug ga kijken: de zonnebril, het flesje water, de suikerspinnen en de lolly’s op feestjes. Wanneer je ze ’s morgens tegenkomt als ze thuiskomen en ze hebben grote pupillen, kaken die nog bewegen en ze niet kunnen slapen ’s nachts, het altijd maar doorgaan. Dat zijn de kenmerken zeg maar”.
Verbieden?
“Ik zou drugsgebruik zelf niet stimuleren, maar dat is een persoonlijk iets. Ik zeg ook niet dat het niet mag. Het is mooi als je het een beetje in het midden kan laten. Het is de keus van je kind in dit geval”.
Kan een ouder iets doen om drugsgebruik te voorkomen?
“Nou ja, in deze tijd… Het is heel moeilijk, de druk is hoog. Social Media is killing. Als er op Social Media staat dat je er alleen maar bij hoort als je lange haren hebt, of je moet een tatoeage, dan wil iedereen dat want je moet er allemaal bij horen. De lat wordt gewoon heel hoog gelegd. Het zou zo mooi zijn als je mocht zijn wie je bent. Ik denk als je eenmaal weet wie je bent je jezelf kunt afvragen of je die middelen nodig hebt. Er zal altijd een groep blijven die het wel nodig heeft”.
Foto’s: Nicolette Koopen
Ben je net als ik ook onder de indruk van het verhaal van Nicolette? Like en deel het bericht voor meer bewustwording!
Herinneringen
Herinneringen…….
De week van de laatste momenten en herinneringen is aangebroken.
Gisteren reed ik naar mijn werk, 0715 stapte ik in mijn auto…..
2016 zelfde datum, zelfde tijdstip.
Ik kom beneden, op mijn bank ligt Danielle, wit T shirt, zwart rokje en schoenen nog aan.
Ik zeg huh wat doe jij nou op de bank?
Een onsamenhangend verhaal volgt, de dochter van mijn vriendin was hier ivm haar vakantie en samen zwaaien wij haar uit. Danielle roept nog “geen vriend daar opdoen he”?
Wij lopen weer naar binnen, je gaat nog even liggen, ik maak een theetje.
Dan vlieg je op, zegt “shit, ik moet daar en daar zijn om 0815”. Ik zeg nog, dat ga je nooit redden. Je geeft mij een kus, “dag moettie, luf you” en weg ben je.
Dit was ons allerlaatste moment samen…..onze laatste woorden……onze laatste……en de rest is geschiedenis…
De kist
De kist…..
Vorig jaar kon ik het niet opbrengen om de kist voor mijn Pellie te maken.
Via de uitvaart organisatie kwam er een prachtige kist.
Een aantal weken geleden begonnen onze kinderen over begraven van Danielle. Hier hadden wij het vorig jaar al over gehad. Geen urnen graf, maar een gewoon graf. In de kist zal Danielle haar urn gaan en de herinneringen die mensen mee willen geven.
Nicolette is een plek uit gaan zoeken, heeft alles geregeld. Aan mij de vraag of ik een kist wilde maken…….
De afgelopen weken heb ik geschuurd en geschilderd, dit viel niet altijd mee. Ookal zeg ik niet veel, mijn gedachtes zijn iedere dag bij Danielle.
Ik heb met mijn ziel en zaligheid de kist gemaakt, Wessel en Ilse zijn beide meegeweest en hebben ook meegewerkt aan dit bijzondere project.
Binnenkort zal Danielle een laatste rustplaats krijgen.
Ook hier zal ik een mooie rustplaats voor haar maken.
Peter
Ik leef mijn eigen leven
Ik kijk naar de beste zangers van Nederland en dan komt dit nummer van Dre Hazes voorbij. Morgen is het 23 juli, de dag waarop we als familie gingen leven tussen hoop en wanhoop en het steeds duidelijker werd dat wij onze lieve, sprankelende, soms keiharde, humoristische, zorgende nicht moesten gaan loslaten. Op dit nummer namen we afscheid van haar als familie. Lieve Danielle, het gemis is enorm, onze familie is nooit meer hetzelfde, wij missen je ieder op haar / zijn eigen wijze. Wij gaan door met leven en doen dit net als jij op onze eigen manier. Je bent een voorbeeld voor ons hoe het niet, maar vooral wel moest. Haal er vooral uit wat er uit te halen valt en leef het leven. Dikke kus waar je ook bent. 
💞
Kijk voor meer optredens uit alle seizoenen van ‘De Beste Zangers van Nederland’ op: http://www.sterren.nl/bestezangers Zondag 28 september zong André Hazes …
WWW.YOUTUBE.COM