Wekelijks ontvang ik inbox berichten van mensen die ik niet ken.
Deze mensen “volgen” mij in stilte via social media en besluiten soms om mij te contacten.
Zo ook nu, dit bericht ontving ik zojuist.
Hallo Nicolette,
Ik volg uw pagina nu al een tijdje. Ik ben een stille volger zoals men dat noemt. Ik ben zelf 23 jaar oud, en een niet slikkend persoon. Ik ben er simpelweg nooit nieuwsgierig naar geweest. En ik hoop dat dit ook zo zal blijven.
Wel heb ik vrienden in mijn omgeving die zo nu en dan wel is wat gebruiken. Mede dankzij de informatie die ik tot me neem van team stichting Danielle kan ik wel mijn vriendenkring informatie geven hierover. Ik blijf ze doorverwijzen naar de facebook page.
Ik zelf heb al 6,5 jaar geen moeder meer. Niet door drugsgebruik maar verloren aan kanker. Ik weet wat rouwen en gemis inhoudt en ik bewonder echt uw kracht en doorzettingsvermogen voor alles waar u nu voor staat en doet om bewustwording te creëren.
Wat ik met dit berichtje eigenlijk duidelijk wilde maken is dat ik me heel erg bewust ben van wat er kan gebeuren, en dat ik als jong persoon uw informatie ook deel met de mensen om mij heen. Ik hoop dat dit soort berichten dan ook een motivatie zullen zijn om door te gaan na dit tragische verlies.
Ontzettend veel sterkte en succes met alles. Lieve groet…….
Ik ben er stilletjes van……

Eerder schreef ik over het moment dat je dood ging.
Dood in mijn handen, gewoon dood!
Deze foto maakte wij op mijn verzoek.
Je was net overleden, ik hield jou net zolang vast als dat ik kon.
De verpleegster vroeg mij of ik nog gips afdrukken wilde, het antwoord was ja.
Ik vroeg of zij crêpe papier hadden, roze……dat vond je een mooie kleur.
Jouw hand en mijn hand samen in het gips, jouw hand en mijn hand samen in elkaar. Jouw leven en mijn leven voor eeuwig bij elkaar, maar stoffelijk voor eeuwig uit elkaar.
De foto van alle handen zijn van alle kinderen……
Toen ik jou 6 dagen later het crematorium in reed, had ik jouw linkerhand vast, de hand die ik ook op 26 juli vast had.
Mama

Het seizoen is weer begonnen
Vanavond was ik bij Kenter jeugdzorg. Een kwetsbare groep jongens en meiden die om welke reden dan ook (tijdelijk) niet meer thuis kunnen wonen.
In de huiskamer 120 minuten 14 jongeren….
* zitten
* praten
* luisteren
* lachen
* huilen
Wat een bijzondere avond was dit, met als afsluiting het filmpje van Danielle met de kusjes erbij.
Bij vertrek allen een armbandje, lippenbalsem of sleutelhanger mee.
Morgen 0900 spreek ik bij de Brijder met de medewerkster die namens hun de presentaties op scholen verzorgd.
Ook werd ik vna door Ronald en Cecilia Kooiman gecontact. Zij gaan voor een goed doel ontzettend veel landen doorreizen, mijn stichting is hun goede doel……
Nicolette

Een week lang voel ik mij nu niet ok.
Ik praat vd week met mijn collega die aankomende week wederom oma mag worden. Toen zij aangaf hoeveel verdriet zij had toen haar moeder en broer overleden, vroeg zij zich hardop af hoeveel verdriet het overlijden van je eigen (klein)kind gaf.
Samen spraken wij hierover, ik ben helaas met dat wat zij zei bekend.
De overleefstand is heftig aanwezig, ik doe alles wat ik moet doen, maar het gaat niet van harte.
De presentaties komen eraan, het klinkt gek, maar ik heb er zin in.
De afgelopen weken contact met diverse instanties gehad. De komende maand zal ik twee maal voor ouders op een school spreken. Ouders die vaak denken “dat doet die van mij niet”.
Ouders die menen te weten hoe zaken zitten, enorm benieuwd ben ik hoe zij op de presentatie reageren.
De komende week start het ADE, vanuit heine en verre komen mensen naar Amsterdam om te genieten van dat waar zij voor komen.
Mocht je dit nou lezen en ook heerlijk uitgaan;
Weet dat je met testen test op
* mdma
* zuren
* kleur, grote, diameter.
Er wordt niet gekeken wat er nog meer in zit.
Dat kan je wel laten testen als je je pil inleverd. Na 1 week krijg je keurig je papiertje met inhoud, je pil krijg je niet terug.
Onthoud het verhaal over hele en halfjes, een halve pil zegt niets over de inhoud!
Geniet van dat waar je voor komt en wees voorzichtig.
Want je wil toch niet dat de volgende tekst voor jou van toepassing is:
Dans jij vanavond de sterren van de hemel, of ben jij vanavond een ster aan de hemel?
Nicolette

3x word ik deze week geconfronteerd met een verhaal over veilig gebruik van xtc.
Ik hoor dat er gezegd wordt; ik heb liever dat ze gebruiken met mij (ouder) erbij.
Hoe kan dit nou?
Stel dat het fout gaat, wat wil je dan doen?
112 bellen?
En dan, het proces is zelden omkeerbaar, de dood volgt spoedig bij het proces.
Voordeel is dan dat je erbij was en het nooit maar dan ook nooit meer in je hoofd haalt zoiets te doen.
Ik werd gebeld toen Danielle naar het ziekenhuis was, er was nog niet bekend wat er aan de hand was.
Stel je nou voor dat ik wist dat zij slikte, was het proces dan anders geweest?
NEE!
Toen ik binnen kwam trof ik de hel op aarde aan die zoals een ieder bekend is dodelijk afliep.
Ik weet wat de adviezen zijn;
Zorg dat je uitgerust bent
Zorg dat je gegeten hebt
Neem niet meer dan 1x per 2 a 3 MAANDEN
Begin met een kwart
Maar wat nou als je lijf er anders over denkt?
Je geest er de geest aan geeft?
Nou?
Veilig gebruiken bestaat NIET.
Die discussie hoef je met mij niet te voeren.
Als je meent te weten wat je doet, dan hoop ik dat je de mooiste hallucinaties uit je leven mee maakt.
Als je het wilt gaan gebruiken, lees mijn blogs eens op www.teamdanielle.nl
Alles wat ik schrijf is uit eigen ruif, helaas ben ik door schade en schande wijs geworden.
Illusies daar heb ik niets mee, de werkelijkheid, dat is waar ik in leef.

Ik moest nadat ik zelf net het slechte nieuws had gekregen mijn kinderen hetzelfde nieuws brengen.

Al eerder beschreef ik dat ik Maaike belde en haar naar het ziekenhuis liet komen.
Wessel wakker maakte en hem hetzelfde nieuws bracht.
Ilse moest ik bellen, telefonisch het nieuws vertellen, 12 uur in de auto en daarna haar zus zien.
Hartverscheurend was het om mijn schoonmoeder van 80 intens verdrietig te zien. Mijn schoonzus (sen) naar de bodem van de put heb zien gaan.
Hartverscheurend was het moment dat neven en nichtje afscheid namen.
Hartverscheurend was het dat haar echte vrienden die langs kwamen.
Hartverscheurend is het dat sommige mensen nooit meer iets hebben laten horen, mensen die close met haar waren.
Hartverscheurend is het dat ik mensen spreek die dikke shit met drugs hebben meegemaakt.
Hartverscheurend is het gemis, iedere dag weer. Vanavond zie ik een meisje fietsend hoesten, vuist voor haar mond, knot op haar hoofd. Zo hoeste Danielle altijd.
Hartverscheurend vind ik dat mijn kinderen hun zus moeten missen, mijn neven hun Pelleboer, Peter zijn Pellie en ik mijn lieverd.
Hartverscheurend.
De foto is met toestemming van Ilse geplaatst.
Diana Boschman maakte deze foto, een foto die meer zegt dan alle woorden op de hele wereld.

Vrijdag, gewoon vrijdag….maar wat is nu eigenlijk gewoon vrijdag?
Vanmorgen was ik vrij, ben ik eigenlijk nooit op vrijdag.
0830 fysio…..0850 kwam ik hier achter…
Vriendin Bianca kwam een bakkie doen en niet veel later reis ik met mijn jongste naar mijn moeder.
Klinkt allemaal gewoon, is het absoluut niet. Moeizame jaren liggen achter haar en mij, vandaag lunchte wij samen en spraken over vroeger. Het was ontspannen en gezellig.
Smiddags weer naar huis, eea met Ilse geregeld en naar mijn werk.
Hartstikke leuke cliënt waar ik even heerlijk mee naar buiten was. Lopend door de winkelstraat maakt hij zijn geluidjes en geniet ik van zijn aanwezigheid.
1700 ben ik klaar, stap in mijn auto en check de fb pagina’s. Er staat een bericht gepost en ik raak er geëmotioneerd door.
Ik besluit nadat ik bij de action was geweest even naar het graf te gaan.
Na een nieuwe kaars, dromenvanger en geharktp te hebben zit ik een half uur later huilend in de auto.
Bewustwording daar sta ik voor, zet ik mij voor in! Afgelopen week kreeg ik diverse malen inboxen van verschillende mensen.
Dit werden mooie gesprekken, die mij deden beseffen hoe bizar het gesteld is in ons land.
Ook ontving ik een bericht van iemand dat ik veel (mensen) bereikte zonder dat ik dat wist.
Onderstaand bericht werd vmi gepost, deze persoon vroeg zich vorige week hardop af of ik ook positieve dingen schreef? Hiertoe heb ik hem uitgenodigd, dit kwam ik vmi tegen.
Wauw heftig en heel veel sterkte. Hieruit blijkt ook weer dat jongeren de gevaren niet inzien. Uppers en downers gaan niet samen dat pheb ik ook uit ervaringen ondervonden maar nooit zo erg. Er word zoveel gerommeld met drugs tegenwoordig dat het echt niet leuk meer is.
Ik wou eigenlijk hier iets plaatsen over dat je er ook leuke dingen mee kunt maken die heb ik persoonlijk nogal vaak gehad namelijk. Maar hier kom ik dus op terug nu ik dit lees. Jongeren moeten beter voorgelicht worden.
En misschien een idee voor de overheid om het zelf te maken en te verkopen op feesten/evenementen. Het probleem zit al te diep om het uit het straatbeeld te krijgen. Ze kunnen er beter een zelf, gecontroleerd, slaatje uit slaan.
De avond doet nu zijn entree, ik doe vanavond niets!

Gisteren precies 14 maanden dood.
14 maanden stilte, verdriet en vragen.
De dag begon om 0730 met mijn werk, om 0930 door voor een bestuursvergadering van team Danielle.
Samen met Sylvia en Tien heb ik diverse zaken doorgenomen.
1230 met de jongste even weg, al wachtend schreef ik over het autoritje met een 15 jarige en het verhaal van de zus van deze persoon.
1430 met ena oudste ziekenhuis.
1530 thuis, theetje met man lief.
1630 -2200 werk ik. Leuke cliënten, boeiende casussen en een klok die stevig doortikte.
2200 eet ik mijn andijvie, drink wat en plof daarna op de bank.
Tijd om antwoord te geven op berichtjes, apjes en tv te kijken.
Ik word gecontact door een jonge man, gevorderd 20 en werkzaam binnen de hardcore. In het kort gesproken over dat wat hij nuttigde en genuttigd had. Meerdere malen ernstige fysieke problemen na gebruik van de middelen die hij tot zich nam.
Hij was door een vriend op mijn sites gewezen en contacte mij.
De vraag die hij zichzelf stelde was waarom hij nou eigenlijk gebruikte, hij snapte het zelf ook niet altijd meer.
Hij wilde wat voor mij doen, zaterdag als hij op een hardcore feest werkt wil hij flyers uitdelen, ik zeg hem toe deze morgen op te sturen.
Tijdens deze chat krijg ik een tweede chat. De moeder van wie haar kind net als Danielle aan xtc overleed. Sinds kort zijn wij bevriend met elkaar, wij hebben praktisch een exact gelijk verhaal meegemaakt. Zij en ik zullen elkaar binnenkort ontmoeten.
0000 stap ik onder de douche, 26 september wordt vervangen door 27 september.
Ik mis Danielle iedere dag, en met mij een boel anderen.
Mijn missie wordt steeds duidelijker voor anderen, bewustwording is een feit.

Daar zit je dan, boos en opstandig.
Het was jouw dag niet zei je zonet.
Het gemis wordt met de dag erger, en er zijn van die dagen.
Als je zo jong als jij bent, de hormonen door je lijf gieren, weet je soms niet meer wie je bent.
Je moet wennen aan je nieuwe ik, gaat situaties anders ervaren.
Vroeger gaf ik een kus op je knie, hoofd, arm als je pijn of verdriet had.
Nu praten we, huil, schreeuw of doe je dingen die het verdriet helpen te dragen.
Kusjes geven helpen niet meer, dit verdriet heeft alles overtroffen.
Vanavond spraken we over dit verdriet, jouw bezoek aan het graf en de k@tdag.
Als moeder wil ik jouw pijn weg nemen, jouw verdriet wegnemen.
Niets kan dit verdriet wegnemen, ik kan er wel voor je zijn.
We praten, huilen en ik kus je op je hoofd.
Ik hou van jou xxx

In de auto rijdend praten wij, jouw zus verslaafd aan diverse middelen, een hulpverleningstraject en hoe nu verder?
Jij een gewoon kind van jonge leeftijd, jouw zus al wat ouder en andere keuzes makend in het leven.
Pillen in allerlei vormen, slikken, snuiven, noem maar op.
Mensen denken altijd dat dit hun niet overkomt. Dat gebeurt alleen bij anderen, bij gezinnen waar misschien wel vooroordelen over zijn.
Helaas kan een verhaal zoals hierboven beschreven bij iedereen voor komen.
Schroom niet om hulp te zoeken als dit nodig blijkt te zijn.
Want hoe gewoon is gewoon eigenlijk?

Ik kijk en luister zojuist naar een fragment van het programma spreekrecht. Ik hoor deze dappere moeder en ik huil, ik huil om dat wat zij zegt en om dat wat ik herken.
Ons leven is volledig op de kop gezet, de dood van je kind, de dood die voorkomen had kunnen worden. Nee ze is niet door een misdrijf in de zin van een wapen omgekomen, ja ze heeft er zelf voor gekozen om drugs te nemen.
Er bleek iemand in de omgeving van mijn Danielle , en ja ik weet nu wie dat is, wie drugs verkocht. De shock toen Danielle dood was, het dood gaan, de dagen daaraan voorafgaand, het was de hel.
De zaterdagavond toen ik buiten zat om even de geluiden en de bewegingen te ontlopen ben ik meteen op jacht gegaan naar……….
Het is moeilijk, want het is HAAR keuze geweest, maar er mensen die dit in dit geval verkopen. Je weet wat je verkoopt, je wet wat het met mensen kan doen, en toch doe je het.
Ik kwam er redelijk snel achter in welke hoek ik kon gaan zoeken, ben gaan bellen. Na enige tijd werd dat wat ik dacht werkelijkheid. De persoon die haar verkocht was een bekende van haar. en hij had bekend dat hij haar verkocht had.
Ik hoor de moeder op het fragment vertellen over het geluk en de hel die in een paar uur over elkaar heen schoven. Geluk is zo fragiel, voordat je het weet is het weg.
De kelder zoals zij zei waar zij niet aan haar zoon mocht komen, ik die Danielle niet in mijn armen kon nemen omdat er zoveel slangen aan haar zaten. Ik voel wat deze mevrouw zegt, ieder woord dat er gesproken wordt, iedere emotie die er vrij komt.
Ik hoor haar over haar andere zoon praten, de strijd die hij moet leveren om te (over)leven. Hier binnen het gezin is dit ook herkenbaar en heb ik hier grote zorgen over (gehad).
Mensen staan er niet bij stil wat ze een ander aandoen, Mensen staan er niet bij stil wat zij zichzelf aan kunnen doen.
Mensen staan er niet bij stil wat ze de achterblijvende mensen aan doen.
Verbitterd ben ik niet, maar verpletterd ben ik wel.
Mijn leven is geen dag meet hetzelfde geweest, mijn verdriet is soms zo groot dat ik mijzelf afvraag of dat nog over gaat?
Je kiest bewust voor een kind, als het je gegeven is een kind te krijgen, dan ben je de koning te rijk. Nu, bijna 14 maanden later heb ik net gehuild om deze dappere moeder, heb ik bloemen gemaakt voor mijn prachtige kind en mis is het gelukt dat ik 14 maanden geleden nog had.
Maar nu kom ik terug op spreekrecht…….. Helaas werkt het verhaal met drugs iets anders, heb ik geen aangifte gedaan omdat ik niet kon bewijzen dat mijn kind van zijn drugs dood was gegaan. Had hij al een keer eerder een boete gekregen omdat hij toen gepakt was met verkopen (600 euro boete). De politie kwam na een paar dagen toen bleek dat er nog 2 slachtoffers waren, maar verdwenen nog sneller toen er niets gevonden kon worden. Ook niet terwijl ik ze vertelde wie haar dealde. De wijkagent fietst vrolijk door mijn dorp heen, ook hier heb ik nooit een woord van gehoord.
Spreekrecht…….. wat zou ik nog moeten zeggen?
Nicolette

Vakantie 2017

Ook in de vakantie gebeuren er mooie team Danielle dingen.
De tv uitzending bij SBS was er.
* ontzettend leuke reacties hierop gekregen*
Naar aanleiding van een vraag van OOK
*ouders overleden kind* wordt er in hun blad een door mij georganiseerd en geschreven stuk geplaatst.
Na de vakantieperiode hebben wij facetoface contact over wat wij mogelijk voor elkaar kunnen betekenen.
Een verzoek tot meewerken aan een einscriptie in de vorm van een documentaire. Na hierover met elkaar gesproken te hebben zal ik in September een filmintervieuw geven.
#bewustwording

Vandaag een artikel op de Linda site over slikkende moeders. Los van wat ik hiervan vind lees ik massaal dat drank minstens zo slecht is.
En dat stoort mij, niet omdat drank slecht voor je kan zijn, maar dat dit de discussie niet is.
De discussie gaat over xtc en niet over drank.
Met de huidige eier crisis in Nederland zeg je toch ook niet dat je beter veganist kunt worden? Dat antwoord slaat nergens op in verhouding tot de eier crisis.
Persoonlijk ervaar ik het als een soort van Ja maar……..
Wat mij betreft hoef je met mij niet te discussiëren, jij vindt wat jij vindt en ik vind wat ik vind.
Geen ge-ja maar, gewoon diverse meningen.
Als jij wilt slikken, als kind, opa, oma, vader, moeder…..ga je gang! Maar ga nou niet zeggen dat het geen kwaad kan, want daar zijn teveel voorbeelden van…….

Ik tref vandaag een jonge voor mij bekende dame, zij en ik raken aan de praat en ik stel haar vragen.
Zeer open geeft zij mij antwoorden, ik ben niet veroordelend, hierdoor kunnen wij een open gesprek hebben.
Pratend over de reacties die ik van diverse mensen hebben gehad stel ik diverse vragen. Ik probeer een “helder” beeld van slikkend Nederland te krijgen.
Waarom slik je nou toch, wat is dat wat jou ertoe drijft om te slikken? Als ik dit aan Danielle had kunnen vragen had ik het gedaan, maar ik kan haar niets meer vragen, maar kan dit wel aan andere mensen vragen.
Helemaal “los” van alles hoor ik terug, mijn eigen cocon, mijn eigen wereld.
Ik heb geen mensen getroffen die mij aangaven maximaal 6 keer per jaar 1 pil te slikken, nee ik hoor dat vele mensen veel pillen van hoge doseringen slikken. Daar waar door instanties over pillen van 140 of 150 mg gesproken wordt, hoor ik 240 mg en zelfs 330 mg MDMA.
Ook hoor ik veel andere middelen voorbij komen, cocaïne, ketamine en GHB.
Er zit geen rem op, dat wat voor handen is, dat wordt er geslikt.
Op mijn vraag of er geen angst is dat het fout gaat hoor ik dat dit er niet is. De zin, je kan niet dood gaan aan 1 pil doet mij nu toch wel mijn mening te geven. Dit kan 100% wel, we hopen allemaal dat dit ons niet overkomt, en het overkomt de meeste ook niet. Het onsterfelijke overheerst, een ieder denkt en hoopt dat het hen niet gaat overkomen, want zij weten waar zij hun pillen vandaan hebben.
Op de vraag of ouders op de hoogte waren……….nee.
Hier rust toch een soort van taboe op, kinderen kunnen, willen of durven hier niet met hun ouders over te praten.
Vorige week zag ik een documentaire van Jan Ikema, een zeer goede schaatser. Hij raakte verslaafd aan o.a. cocaïne, de zin die hij uitsprak blijft ook na dit gesprek van vandaag naar voren komen: “ik dacht dat ik alles onder controle had”.
Waarop hij antwoorde dat hij niet lager dan lager kon komen, hij had steeds meer nodig. Zoals hij zelf zei, ik had zelfs mijn medaille opgesnoven als die thuis had geweest (deze hangt in een café).
Ik denk dat veel mensen denken dat zij het prima onder controle hebben, feestje links, pilletje links, snufje rechts, ghbtje in het midden en nog een extra middeltje er bovenop.
Heb jij jezelf wel een afgevraagd waarom jij slikt, snuift of gebruikt?
Is dat omdat je jezelf zo ontzettend fijn voelt?
Als ik hoor dat na veel gebruik je de hele week naar de klote bent, je lijf op allerlei manieren protesteert, je niet kan eten, je kaken zo zeer doen………je toch weer voor die paar uur met dat ene gevoel gaat………
Ik zal van een andere generatie zijn, of ben oud aan het worden, ben misschien saai?
Toch ben ik blij dat jullie er met mij over willen praten, ik hier weer over kan schrijven, zo komen we misschien toch ergens tot elkaar.
Begrijpen zal ik het nooit, maar dat is waarschijnlijk omdat ik mijn kind van a tot z aan dit zelfde middel dood heb zien gaan.
En mijn angst is dat dit jullie misschien ook overkomt, maar ik hoor dan……………………..ik heb alles onder controle…………..